Hiken in de Dolomiten: Een verzwikte enkel en slapen op straat

In de trein naar Brussel viel mijn camera uit mijn handen op de grond. Barst in de body. Dat was ongeveer twintig minuten nadat deze trip begon en achteraf had ik dit als teken moeten zien dat er wel meer fout kon gaan.

Het plan was dat ik de Alta Via 1 ging lopen 120 kilometer solo door de Dolomieten, wildkamperend, in juli. Ik had er maandenlang aan gepland, mijn tas 100 keer opnieuw ingepakt en precies uitgerekend waar ik elke avond zou staan. Wat ervan gekomen is lees je hieronder.

Verkeerde vliegveld

Ik stopte onderweg nog, zodat mijn vriendin wat patches op mijn rugzak kon naaien. En kort daarna vertrok ik naar Charleroi. In de laatste bus naar de luchthaven ontmoette ik Jesuar, een Indonesische jongen die in Engeland studeerde en terugvloog naar de UK. Ik sprak hem eerst aan want hij stond naast me op de bus en hij had het zelfde horloge als ik. We hadden verrassend veel gemeen en zaten samen bij de gate, tot we onze eigen wegen moesten gaan. Ik zei nog dat ik hoopte dat Engeland zou winnen in het WK.

In het vliegtuig kwam ik erachter dat ik mijn oplaadkabel in me ruim baggage had laten liggen, dus ik leende er eentje van een Marokkaanse vrouw naast me. Even later wouden haar kinderen chips bestellen maar ze had geen betaalpas bij zich, dus dat heb ik voor ze afgerekend. Wel het geld contant terug gekregen dus ik was niet helemaal Robin Hood.

Toen ik landde besefte ik iets, ik dacht al die tijd dat ik in Venetië zou aankomen, maar ik zat in Treviso, een dorpje 40km van Venetië. Ik had gewoon het verkeerde vliegveld geboekt. Waarschijnlijk ook meteen de reden dat mijn vlucht zo goedkoop was. gelukkig stond er direct een shuttlebus richting Venetië Mestre, het vasteland van Venetië, waar mijn hostel zat. De zon ging onder en het weer was bagger. Onderweg passeerden we een tankstation dat Seify heette. Komt wel erg dichtbij zo.

Mijn eSIM deed het ook niet, dus ik mocht meteen support gaan mailen, en daarna met die loodzware tas naar het hostel lopen. Het hostel waar ik verbleef was op zich prima. Schommel bij de voordeur, superdruk, en in de lift raakte ik aan de praat met een Chinese guy die echt heel positief was over Venetië. Beneden was het super druk en werd de wedstrijd Frankrijk - Spanje gekeken, maar ik was zo moe, dus ik ging op mijn bed liggen en zette rustig het WK op.

Er waren kluisjes maar geen gordijnen aan de bedden, dus ik hieng mijn handdoek op als makeshift gordijn. Alle winkels waren dicht en ik had honger, dus ik eindigde in een Chinese telefoonreparatiewinkel die om unieke redenen ook sinaasappelsap en koekjes verkocht. Vage zaak, maar ik had eten. Terug op de kamer zat ik zonder shirt van die koekjes te eten toen er een Duits stel binnenkwamen. Excuses voor het beeld dat hun nu hebben. Daarna kwamen er een Zweeds stel binnen die niet eens groetten en mega luid gingen kletsen met de duitsers.

Voorberei(dingen kwijtraken)

De volgende ochtend werd ik gewekt door een Singaporees uit het bed boven me, die het hele stapelbed liet schudden toen hij er uit kwam. Dus ik ging maar inpakken en tijdens het inpakken viel mijn camera weer.

Na het uitchecken ging ik naar de Decathlon voor een gascanister en zonnebrand. Het OV in Mestre snapte ik voor geen meter, niks is daar duidelijk, en onderweg naar de Decathlon kwam ik erachter dat ik mijn lensdop kwijt was. Ik belde het hostel, ze zouden zoeken, ze belden terug: niks. Ik vertrouwde ze niet, dus ik liep helemaal terug om zelf te zoeken. En onderweg op de straat naar het hostel zag ik iets kleins en zwarts op de grond liggen. Hij was er gewoon. Ik was wel heel erg blij dat hij er was

Om 14:00 vertrok mijn bus naar Dobbiaco. Niemand naast me, ziek uitzicht, en een half uur pauze in een dorpje genaamd Cortina. Onthoud dat dorpje. In de bus zag ik iemand met een UK-vlag op zijn shirt en ik zei weer dat ik hoopte dat ze zouden winnen. Ik ben consistent. Het landschap werd steeds dramatischer, echt alsof je in een Nolan-film zit.

In Dobbiaco moest ik nog naar een ander dorpje en de trein vertrok binnen twee minuten, dus rennen. Ik stapte in zonder in te checken en uiteraard kwam er meteen een controleur. Ik heb me eruit gelult door te zeggen dat mijn internet niet werkte maar dat ik wel een kaartje had, en ik deed dat met zo veel overtuiging dat ik ermee wegkwam.

Het guesthouse had een kamer waarvoor gevangenis het beste woord is. Mijn camera weigerde ook nog twintig minuten lang te werken, waarschijnlijk door die twee drops. 's Avonds pizza gegeten bij de plaatselijke tennisclub, en daar heb ik wat geoefend met vloggen. Het ging comfortabeler dan ik dacht, maar achteraf voelt het toch niet als mijn ding. Maar ik vind schrijven toch veel chiller, als vlogger ben je gewoon veel meer improv.

Genoeg gelult, lekker vroeg naar bed voor de grandioze Alta Via 1. Ik ben nog nooit zo keurig gaan slapen, hele routine, melatonine om half 10. Voor mijn gevoel viel ik pas om half 1 in slaap. Maar ja.

Tekort aan water

Ik werd om 05:58 wakker, net voor mijn wekker. Het ontbijt van de bnb heb ik geskipt en daar voelde ik me schuldig over, maar mijn bus ging om 07:09.

Ik was ruim op tijd, de bus kwam op tijd, ik liet mijn ticket zien, de chauffeur zei dat het goed was. Vervolgens reed hij de verkeerde kant op. Ik sprak hem aan en hij zei sorry, verkeerde halte. Waarom neem je me dan mee denk ik dan. Ik mocht ergens uitstappen en vijftig minuten wachten. De volgende chauffeur ging wél naar het startpunt, maar met hem kreeg ik ruzie omdat ik volgens hem in de verkeerde bus zat. Uiteindelijk mocht ik gewoon mee. Domme fout van zijn collega leidde dus tot ruzie met hem.

De bus werd steeds voller en ik nam met mijn tas nam een plek in. Ik voelde me daardoor wel een lul.

Aangekomen in Lago di Braies. Ik heb eerst een groepje oudjes geholpen met een groepsfoto, want dat doe ik altijd. Daarna liep ik naar het strandje om mijn camera in te stellen en begon ik mijn vlog.

Hoe verder ik langs het meer kwam, hoe meer de dagjesmensen verdwenen. Ik moest al snel mijn GoPro-batterij verwisselen, die dingen gaan echt hard leeg. Broekspijpen eraf gezipt, ingesmeerd. En bij het vullen van mijn waterfles kreeg ik mijn schoen in het meer. En, belangrijk detail voor later: ik vulde alleen mijn filterfles en niet mijn andere fles. Wat dus maar 700ml aan water was.

De schaduwdelen waren lekker koel, maar ik werd door echt iedereen ingehaald. En ik voelde me zwak. Vanaf hier had ik ook geen bereik meer. Podcast in, doorlopen, beetje vechten met wespen, en toen was mijn water al op.

Ik ontmoette een Indonesische vrouw die de route niet kende, dus ik hielp haar met waar ze heen moest. Maar we raakten even aan de praat, ze had haar telefoon niet bij zich, die zat bij haar man. Ik zei dat ik zelf ook wat water tekort had maar zij had het ook niet, dus we liepen weer uit elkaar.

Daarna moesten we heel hard zigzaggen omhoog. Tijdens een pauze voelde ik iets raars op mijn been, allemaal mieren die over me heen liepen. Ik sprong op en sloeg ze van me af, ook van mijn tas. Ik hoop echt dat er geen in gekropen zijn. De ondergrond bestond hier uit van die kiezelsteentjes en was heel onstabiel, dus ik gleed een paar keer uit door het gewicht van mijn tas. 

Iets verderop sprak ik een Deense man die er een daghike van maakte. Ik toonde hem mijn geplande route en hij freakte helemaal uit. "Ga je dat in één dag doen?" Nee joh, ik ga kamperen, zei ik. Little did I know.

Ik begon eindelijk mijn pace te vinden. Hoofd op werkmodus, gewoon doorpakken. Maar ik raakte wel echt uitgedroogd. Op een gegeven moment voelde ik vloeistof onder mijn shirt en ik dacht dat mijn waterzak lekte. Bleek gewoon zweet te zijn.

Bij het 5-kilometerpunt zaten veel mensen te pauzeren, inclusief die Indonesische vrouw en haar man. Ze vroeg of ik al water had gevonden. Ik zei nee. En toen boden ze me gewoon water aan. Echt insane, ik was zo dankbaar. Daar kon ik weer even mee door. Ik bleef daar nog wat zitten en at een paar repen, terwijl er constant vlinders op mij en mijn tas landden.

Daarna werd het taai. Steil omhoog, en een stuk halve via ferrata waarbij ik me aan een metalen kabel moest vasthouden. Ik raakte hier aan de praat met een gids, die me expliciet vertelde dat wildkamperen illegaal was, alsof het zijn achtertuin was. Hij zei er ook bij dat het morgen bizar hard ging stormen.

Ik liep al uren zonder water en ging kapot. Ik werd duizelig. En toen bood weer iemand anders me spontaan water aan. Alleen maar blessings op deze berg.

Nieuwe vrienden en waar het fout ging

Rond half 3 kwam de eerste berghut in zicht. Mijn Indonesische vrienden bleven daar slapen, ik kwam alleen voor een water refill.

Ik zat op een bankje buiten en zag tegenover me een jongen en een meisje van mijn leeftijd zitten. De guy had een Skyrim-ketting om, dus ik vroeg of dat Skyrim was. Hij stond op en gaf me de meest insane dap-up van mijn leven. Daarna hebben we anderhalf uur zitten praten.

Hij heette Jordi en reisde met een vriendin genaamd Ruby. Ze werkten allebei in China. Jordi kwam uit LA met een Salvadoraanse achtergrond, en van Ruby had ik amper een idee. Wat ik wel weet is dat ze opgegroeid was in Hongkong, en toen ik zei dat ik daar ook naartoe ga zei ze dat ik haar op Instagram moest voegen zodat ze me kon vertellen waar de beste dimsum zit. Jordi en ik hadden het vooral over games en anime. Ruby vroeg waar ik allemaal was geweest, dus ik liet haar ´`been` zien, een app waar je al je trips in logt. Zij had dat ook. En het bizarste van alles: ze was in Antarctica geweest. Insane. Hierna gingen ze nog naar een concert in Rome, eigenlijk ook dagjesmensen.

Zij gingen via de originele route weer naar beneden en ik moest door. Het was inmiddels al half 5. Ik zag ze in de verte verdwijnen en maakte nog een foto voor ze. Twee hele aardige mensen. Maar we moeten door.

Ik liep en ik liep en er was niemand meer voor me of achter me. Ik heb toen ook even iets getest wat ik alleen uit films kende, roepen in een vallei. Het werkt. Er is echt een zieke echo.

En toen stapte ik verkeerd op een steen. Mijn enkel klapte scheef weg met mijn hele lichaamsgewicht plus vijftien kilo erbovenop. Het deed fucking veel pijn.

Het voelde niet goed, en met dat weer dat eraan zat te komen kon ik dit gewoon niet doorzetten. Een geblesseerde enkel en vijftien kilo op mijn rug op een berg tijdens een storm, dat is precies hoe je op het nieuws komt. Dus ik nam de gezonde keuze: van de trail af, naar beneden. Ik checkte hoe lang dat zou duren en er stond drie tot vier uur. Oké. Ik ging het doen.

Slowly and steadily naar beneden. En ik voelde me echt kut, ik wou er gewoon van huilen. Ik had hier maandenlang voor gepland en dan gebeurt dit op dag één.

Het landschap was ondertussen zo mooi wat het extra zuur maakte. Er was ook helemaal niemand meer om me heen, geen centimeter beschaving. De enige interactie die ik had was een man die langs me fietste. Ik zag nog wat marmotten in het veld en ben er eentje achterna gelopen voor foto's, want als je toch verliest kun je net zo goed foto's maken. 

Ik was echt aan het wankelen en bleef de tijd checken. Uiteindelijk stond ik na anderhalf uur al bij een weg met een refugio. En daar zag ik twee mensen richting een busje lopen dat ze kwam ophalen. Ik riep naar ze: where are you guys headed? Twee jonge kerels zeiden "down the mountain". Het bleek een shuttletaxi te zijn waar je tien euro voor betaalde. Phew.

De chauffeur ging niet helemaal tot de stad, maar ik heb hem gesmeekt om me tot Cortina te brengen. Dus daar was ik weer. Hij checkte nog voor mij of er bussen reden, maar er reed niks meer, en daarna moest ik snel zijn busje uit want hij zat veel te ver van zijn volgende klant. 

Echt perfect, een gefaalde vlog waar ik 6 maanden voor plande en geen slaapplek of vervoer.

Het bankje

Cortina heeft geen treinstation. Alleen bussen. En het was inmiddels half 8, dus die reden ook niet meer.

Ik appte mijn vriendin en een paar vrienden het hele verhaal rond. Het plan werd: een hotel proberen. Ik zocht op Google en Booking maar alles was vol of minimaal 400 euro. Dus ik ben langs de hotels gegaan om aan de receptie te vragen of ze nog een kamer hadden. Het werd bijna 8 uur, dus ik dacht: misschien gunt iemand me een kamer die toch leeg blijft staan.

Nee dus. Afwijzing na afwijzing, sommige empathischer dan andere. Een receptionist genaamd Youssef van een vijfsterrenhotel raadde me aan om naar het volgende dorpje te gaan. Een dame van een ander hotel adviseerde me een hotel van 180 euro zodat ik in ieder geval kon slapen. Campings gebeld: ook allemaal vol.

Mijn vriendin was heel gestrest en zei dat ik naar een ziekenpost moest voor mijn enkel, maar daar had ik geen zin in. We hebben de hele avond on and off gebeld.

Het werd dus: tweehonderd euro lappen, of op straat slapen. Ik koos de straat.

Onderweg naar het bankje kwam ik nog wat Somalische dames tegen die hier ook kwamen hiken. Ik vertelde ze mijn verhaal, ze vonden het zielig, en daar was het bij.

Ik koos het bankje bij de bushalte en trok alles aan wat ik had: merinoleggings, baselayer, trui en mijn broek daaroverheen. Het was alsnog tering koud. Naast me zat een tennisvereniging met een hal die nog openstond en ik heb echt overwogen om daar naar binnen te gaan. Uiteindelijk niet gedaan. Ze deden hem later toch dicht.

Ik zette wat video's aan en gebruikte mijn tas als kussen. En ik had heel veel tijd om na te denken. Daar heb ik ook besloten dat ik deze trip niet meer ging hiken. Mijn enkel deed nog steeds fucking pijn en het weer werd alleen maar slechter. Nieuw plan: een hostel boeken tot maandag en gewoon een paar dagen Venetië doen. Dan heb ik tenminste iets gedaan.

Vrienden belden nog af en toe om te vragen of het ging, wat ik echt kon waarderen. Ik viel in slaap om half 3 en werd na twintig minuten wakker. Ik schrok daarvan en het voelde helemaal niet chill. Het enige wat ik die nacht nog kon doen was YouTube kijken.

Om 4 uur ging ik het busstation zoeken. Onderweg vond ik een vending machine met Fuze Tea, kleine overwinning. Het busstation zelf werd verbouwd en ik kon helemaal niks vinden. Een trucker kwam om half 5 langs en wist het ook niet. Toen checkte ik de app en bleek de halte tijdelijk aan de andere kant van de stad te zitten. Lekker.

Bij die tijdelijke halte zat een tourist information center waar 24/7 op stond. Dus ik dacht: mooi, lekker naar binnen. Ik werd meteen uitgejoeld met "IT'S CLOSED". En ik schreeuwde terug "IT'S OPEN" en donderde weer op.

Er kwam nog een groep jonge Britten die vroegen of de bus hier kwam. Ik zei: waarschijnlijk wel. En toen kwam de bus. Ik gooide mijn tas erin en op het exacte moment dat ik mijn eerste voet op de trede zette, begon het te regenen. Beetje geluk.

De storm die ik net gemist heb

Ik kwam om half 9 aan in Venetië en mijn check-in was pas om 14:00, dus ik heb een uur in de McDonald's gezeten en McFlurries gegeten. En toen sloeg de regen om in een insane storm. Het regende pijpenstelen, echt niet normaal. Goed dat ik niet op die berg zat.

Ter informatie: ik liep nog steeds in merinoleggings, baselayer, trui en broek. Het was super heet en ik moest haasten naar mijn hostel.

Mijn hostel zat in Giudecca, wat betekent dat ik dwars door Venetië moest en dan nog een pont. Onderweg vanaf het station viel mijn tas letterlijk uit elkaar. De elastic cord knapte en mijn Arc'teryx jas viel gewoon op de grond. Met geluk dat iemand me aansprak, want anders had ik het niet doorgehad. Bij het inchecken propte ik die jas terug in mijn tas, ritste hem dicht, en toen ging de rits ook stuk. Maar goed dat dit nu gebeurt in plaats van op 2400 meter.

Het hostel viel wat tegen. Muffe lucht, geen stank maar zo'n lucht van te weinig airco. Kluis maar geen gordijn, dus ik maakte er weer eentje van een hoeslaken. Ik voelde me daar wel raar over, alsof het leek of ik iets aan het verbergen was. Hopelijk straalde ik dat niet uit.

Ook zat er een dikke stoflaag op de lamp boven mijn bed, dus als ik wat asbest heb ingeademd zou het me niks verbazen.

Ik wou naar de winkel voordat ik ging douchen. Die winkel, vijf minuten verderop, zat helemaal vol met duiven. Echt misschien vijftien duiven binnen in de winkel. Van de eerste schrok ik me kapot.

En toen die douche. De slechtste hostel-douche ooit: buiten de kamer, piepklein, je kon nergens je spullen kwijt, en het waren twee douchecabines plus twee toiletten in vier vierkante meter.

Daarna was het pas 13:00. Ik had die nacht niet geslapen dus voor mijn gevoel was het al 6 uur 's avonds. Ik voelde me half ziek en misselijk, dus ik heb de rest van de dag in de lobby gezeten, YouTube gekeken en een hele bus Pringles leeggegeten.

Om 9 uur ging ik naar mijn kamer, en niet veel later kwamen er twee heel luide mensen binnen. Ise, een Nederlandse meid, en Uccio, een Bengaalse gast waarvan ik nog steeds niet weet of dat zijn echte naam is of een bijnaam. Ik hoorde dat ze Nederlands was dus ik maakte gelijk een praatje. Ik vroeg me wel af waarom Uccio hier eigenlijk was, want die guy gewoon uit Rome en kwam op daytrip. Later vertelde hij me één op één dat hij hier voor een dame kwam, maar dat de dame niet kwam? raar verhaal.

Venetië het doolhof

Venetië is echt een superleuke stad. Het voelt anders dan alle andere Europese steden. Het natuurhistorisch museum raad ik iedereen aan, dat ging over de wereld en mensen en dinosaurussen, en ik kon lekker in de airco zitten want buiten was het knetterheet.

Alleen ging in dat museum mijn telefoon leeg. En mijn powerbank ook. Ik had nog 10% en dacht: dat haal ik wel tot het hostel. Bij de laatste pont nam ik de verkeerde en belandde ik op een eiland met een kerk. Wat ik niet erg vond, want bij die kerk speelt een deel af van een anime die ik gaaf vind. En daar stonden twee Japanse guys van mijn leeftijd echt intensief foto's te maken.

Dus ik vroeg waarom ze daar foto's van maakten. Hij zei: vanwege de anime genaamd JoJo. Waar ik ook fan van ben.

We zijn samen die kerk in gegaan en ik wist dat mijn telefoon leegliep en dat ik naar mijn hostel moest, maar ik ging gewoon mee met de flow. Het was echt gezellig om met een likeminded JoJo-fan te praten. Ik vertelde hem dat ik in Japan was geweest en zei een paar woordjes, en hij leerde me "yabai", wat zoveel betekent als insane. Ik zei dat ik in oktober weer naar Japan ga en dat we dan moeten afspreken. Gaan we doen.

's Avonds ging ik eten bij Pasta & Pasta, een tip van Ise. Hun hele concept is vers gemaakte pasta in donerboxen en het was echt fucking lekker. Binnen zat een familie te wachten op hun eten, en deze tent had zo'n whiteboard met een stift. Een van de meisjes schreef "boo argentina" op. Dan weet je gelijk hoe de wereld zich tegen Messi heeft gekeerd. Ik moest lachen en had het er nog over met de vader, die blijkbaar bij Egypte - Argentinië was geweest. De grootste robbery van dit WK, maar goed genoeg voetbal.

Daarna nog wat rondgewandeld en ijs gegeten. De dame achter de balie gaf me een sample zodat ik twee smaken kon proeven, lavendel en spirulina. Ze vond ze zelf vreemd. Spirulina was verrassend lekker.

Gebarsten zonnebrand

Terug naar het hostel was alleen wat lastiger geworden, want inmiddels was het festival begonnen. Honderden boten op het water en overal security. Mijn hostel zat precies in dat afgezette deel van het festival.

Ik vroeg het aan meerdere beveiligers maar niemand wou me helpen. Een random guy zei: laat je reservering zien. Deed ik. En ik mocht er alsnog niet langs. Ik zei nog "I sleep here". Ik begon me echt zorgen te maken en voelde me echt een karen, want ik dacht: ga ik nu twee nachten na Cortina wéér op straat slapen?

Toen ben ik er gewoon langsgelopen. Het boeide ze niks. Niemand hield me tegen.

Het was pauperdruk. Ik raakte uiteindelijk bij het hostel en wou gewoon naar mijn kamer, want ik ben niet zo van het feesten en ik had al 35 duizend stappen gezet. Toen checkte ik mijn tas. Mijn zonnebrand was gebarsten. Alles wit van binnen. Powerbanks, camera, alles moest schoongemaakt worden.

Precies op dat moment kwam Uccio binnenlopen, in hoog tempo: "bro this is gonna be the best night of our lives bro you have to join the party." Ik, mild geïrriteerd, met een tas die er van binnen uitzag als een explosie in een zonnebrandfabriek, had daar echt geen zin in. Hij lachte me een beetje uit en vertrok weer.

Ik ben gewoon in bed Engeland - Frankrijk gaan kijken en ging pitten. En toen begon het vuurwerk. Holy knetter, dat was luid. Het klonk letterlijk als een bombardement. Slaapmaskertje op, oordoppen in, doorslapen. Op een gegeven moment kwamen Ise en Uccio terug en probeerden ze me wakker te roepen. Ik deed alsof ik sliep. Want ik had echt geen zin om me nog een keer te veroorloven waarom ik niet naar buiten wil.

Murano & Burano

De volgende ochtend ging ik eerst naar een oude boekenwinkel die ooit onder water heeft gestaan tijdens het aqua alta. Ik heb er een paar boeken gekocht. Het is echt een mooie winkel, al zijn de meeste toeristen daar puur voor de foto. Ik had wel boeken gekocht, dus ik was niet zoals hun.

Daarna was Venetië zelf wel een beetje op, dus ik ging naar Murano en Burano. Murano is bekend om het glaswerk, en er zaten overal workshops waar je voor moest betalen. Gelukkig had er eentje gewoon een raam, dus ik kon van buiten meekijken. Interessant en gratis.

Burano is nog eens een half uur varen, en die kleurrijke huisjes zijn echt zo mooi. Compleet andere vibe dan Venetië zelf. Het deed me trouwens denken aan Curaçao, en ik heb dat aan twee verschillende mensen van Curaçao gevraagd. Beiden zeiden dat het er letterlijk op leek.

Op de mainland heb ik nog wat souvenirs gekocht bij El Papiro, notitieboekjes en pennen voor mezelf en mijn vriendin. En toen kocht ik een ijsje, dat op de meest cartoonachtige manier van mijn hoorntje af viel. Twee bolletjes kersen. Ik was echt sad. Zo sad dat ik na het douchen gewoon terug naar de winkel ben gegaan om ijsjes te halen ter compensatie.

's Avonds wouden Ise en Uccio met z'n drieën eten. Ise nam een pizza met rucola en Uccio eentje met sardientjes (bah). Ik had geen honger, kreeg een slice van Ise, en heb voor de rest alleen maar soepstengels gegeten. Oprecht misschien wel 28 stuks. Ze hadden allebei klachten over het eten, en Uccio bleef vreemde grapjes maken over Diddy en Epstein. Dan merk je toch echt wel dat je met twee twintigjarigen aan tafel zit. Ise gedroeg zich op zich nog wel normaal.

Daarna was het tijd voor de WK finale. Ise ging snacks halen, Uccio en ik moesten vechten voor plekken. Spanje won. Ik blij, Uccio niet, want die had dertig euro op Argentinië ingezet. Hij was boos en begon me in me borst te knijpen, beetje raar, beetje pijnlijk maar ja.

En toen begon hij mij ook nog randomly te treiteren. Hij bleef me een loser noemen omdat ik mijn hike niet had afgemaakt, en zei erbij dat twee chickies die hij had gesproken dat wél hadden gedaan. Het deed me op dat moment wel wat, moet ik toegeven. Maar kom op. Deze gast komt binnenlands naar een hostel voor een dame die niet komt opdagen en maakt vervolgens Epstein grappen aan tafel. Dus het is niet alsof ik me met hem moet vergelijken.

De volgende ochtend was Uccio gelukkig al weg. Ise en ik hebben nog drie kwartier in de lobby gezeten tot ze naar Zwitserland moest. Daarna ben ik nog een laatste keer de stad in gegaan voor Pasta & Pasta en een ijsje, want veel meer had ik niet te doen. Mijn grote tas uit de kluis, bus naar Treviso, en daar nog ruzie met een vrouw van Ryanair die niet kon zien dat ik carry-on had geboekt terwijl dat weldegelijk zo was. Ze bleef maar dreigen dat ik moest bijbetalen. Perfect einde.

In het vliegtuig naar huis ben ik meteen begonnen met deze notities uitwerken.

Acceptatie

Dus ewaja. Maandenlang gepland voor 120 kilometer en er twaalf gelopen. Achteraf vind ik het niet zo erg, wel kut maar ik kan nog altijd deze trail lopen.

En afdalen was gewoon de goede keuze. De dag erna zat ik vanuit een McDonald's in Venetië te kijken hoe het buiten pijpenstelen regende, en dat had ik dus op 2400 meter met een verzwikte enkel meegemaakt. Dan was dit een heel ander soort blogpost geworden. Dus ik vind dat ik mezelf daar echt op de borst mag klloppen.

Wat me het meest dwarszit is niet eens de hike zelf. Het is dat ik daar op dat bankje in Cortina zat en er letterlijk niks aan kon doen. Geen bus, geen trein, geen kamer, geen plan. Dat gevoel van totaal geen controle hebben is echt naar. Maar ik heb het opgelost, ik heb er een paar mooie dagen Venetië uitgehaald, en ik heb mensen ontmoet die ik anders nooit was tegengekomen. Accepteer gewoon dat dingen fout gaan en pas je aan om er alsnog het beste van te maken.