Mijn eerste hike: Tour du Mont Blanc

Ik ging met veel kniepijn een berg af die net was ingetaped met sporttape, door een random Oost-Europese guy die ik niet kende. Ergens achter me liep Quinten, de vriend waarmee ik deze trip had gepland. Hij zat ondertussen achter me in elkaar te storten. We hadden op dit moment al dagenlang niet gedoucht, het werd al donker en het was nog uren tot we bij onze slaapplek raakten.

Dit was mijn allereerste meerdaagse hike. In plaats van wat rustigers koos ik meteen de Tour du Mont Blanc uit: een 170 kilometer lange tocht rond de Mont Blanc, dwars door Frankrijk, Italië en Zwitserland. Ik en Quinten hadden gecombineerd 0 ervaring, we hadden amper een plan en gingen wildkamperen. We vlogen naar Genève, aten wat kaasfondue en stonden een dag later aan het begin in Les Houches. We werden kapot gemaakt maar het was achteraf wel heel leuk, type 2 fun.

Eerste dag en te laat

De busrit naar Chamonix was heel indrukwekkend, de hele weg alleen maar bergen. Het zette de toon in ieder geval goed. Eenmaal aangekomen klooiden we eerst eindeloos bij de supermarkt, we hadden eieren, zout en honing gehaald. Want we hadden toen nog het idee dat we zelf gingen koken. Spoiler, was niet zo. Tegen de tijd dat we eindelijk begonnen was het al 12 uur 's middags. Quinten wou in het begin kijken hoe lang hij het zonder hiking poles kon volhouden. Niet lang. Maar ik dacht wel dat hij het aankon, we gingen namelijk beiden ook naar de gym en we hadden alle 2 een semi sportieve bouw.

We klommen omhoog en zagen Chamonix onder ons steeds kleiner worden, echt een indrukwekkend gevoel voor de eerste keer. Maar we waren veels te laat vertrokken, en dat zette al de toon van deze trip. We hadden rond 15:00 nog wat panini's naar binnen gewerkt bij een berghut en we zetten door. Het werd laat. We passeerden wat mensen die al aan het avondeten waren. We gingen nog langs een touwbrug waardoor we op een alternatieve route belandde.

We stopten pas toen de zon onderging. We hadden ook niet genoeg water bij onze tent dus Quinten moest teruggaan naar een beekje om water te vullen. Hierna zagen we in de verte een mini-lawine, best absurd voor een eerste dag.

We hadden de tent opgezet, de kampeerstoelen gepakt en gingen tonijn en eieren eten. Niet lekker maar we gingen proberen te slapen, we sliepen samen in Quinten zijn tent. Ik moest daar ook echt even aan wennen en had het ook veel kouder dan verwacht. Maar de sterren maakten daar echt voor op, ik heb nog nooit zo veel sterren gezien.

Tempo en dorst

De volgende dag begon met een zonnepaneel-powerbank die niet werkte, weer een top aankoop met extra gewicht, en over onnodig gewicht gesproken, dit was ook de laatste keer dat we de kampeerstoelen gebruikten. We deden er een eeuwigheid over om de tent in te pakken en werden door veel mensen ingehaald. We kwamen er ook achter dat er een paar meter van onze tent gewoon schijt lag, lekker fris zo de eerste ochtend TMB.

We moesten een beetje omhooggaan en daarna heel veel en steil afdalen. Alleen hadden we weer te weinig water bij ons. We liepen bijna een uur met een droge bek naar beneden voordat we echt een minuscuul stroompje vonden waar we net uit konden drinken, wel met waterfilter. Helemaal aan het eind van de afdaling was refuge de Miage. We aten daar lekker en gingen onszelf douchen in een riviertje. Het was echt een mooi valleitje tussen 2 bergen. Echt een plek waar ik in Minecraft een basis zou bouwen. We bleven hier ook echt te lang hangen, noem het misschien een after dinner dip.

We liepen door, omhoog in de hete zon, en vervolgens heel hard omlaag. Dat was wel beter. Onderweg naar beneden spraken we wat Amerikanen die in refugio's blijven, dat zijn gewoon berghutten met slaapplekken en restaurants op de route. Maar wij besloten dit gewoon te doen door middel van te kamperen. We zagen beneden het dorpje Les Contamines en we kregen eindelijk weer internet. Toen kwamen we erachter dat Trump in zijn oor geschoten was, best apart, heb je 1 dag geen internet en dan gebeuren de gekste dingen. We gingen avondeten in dat dorpje, onze powerbank opladen en daarna weer doorzetten.

We liepen met echt een hard en uitstekend tempo langs veel campings, en ik probeerde te praten met een kindje dat een boek vasthield dat ik kende, maar het was best ongemakkelijk. Het begon donker te worden en we kwamen onderweg iemand tegen genaamd Rytis. Hij was ook laat want hij liep achterop zijn groep, die iets verderop al in een refugio waren. Hij had daarom ook niet zo een grote en zware rugzak.

Maar hij motiveerde ons om verder te gaan. Hij gaf me een reep en vertelde meer over zichzelf. Hij kwam uit Litouwen maar woonde nu in de UK sinds hij 16 was, en werkte als vliegtuig-engineer. De studie waar ik aan zou beginnen 2 maanden na de hike. Toeval. Hij was een aardige gast. We kwamen aan bij zijn refugio en besloten door te gaan, want de plek waar wij wouden stoppen was nog wat verder.

Het was echt aan het schemeren nu en het werd steeds donkerder. De hoofdlampen moesten op en Quinten werd opgegeten door de muggen. Hij claimde dat de muggen specifiek hem wouden hebben. Misschien had hij speciaal bloed. We kwamen aan op een punt waar veel andere kampeerders waren en zetten onze tent laat in de avond op. Ik en Quinten waren tijdens het opzetten van de tent een beetje aan het bekvechten wat niet handig was, want er waren mensen aan het slapen. Er waren ook nog wat mensen wakker die het EK finale aan het kijken waren, Spanje – Engeland. Hun waren wel een beetje luid, wat ik begrijp als je Europees kampioen dreigt te worden. Maar als een reactie op de herrie ging een of andere boze man langs iedere tent om te zoeken wie er geluid maakte. Ik en Quinten zaten nog in de avond te praten, noem het pillow talk, en hij kwam bij ons. Zei dat we onze mond moesten houden, terwijl we geeneens luid waren. Ik opende de tent en zei tegen hem, "you can hear our voices, it's not us". Aangezien de luide geluiden van de dames waren die EK keken. Gelukkig zei hij sorry, anders was het misschien anders afgelopen.

Fransman en motivatie

De volgende ochtend werden we (laat) wakker en wie passeerde ons? Rytis. Hij was herenigd met zijn groep en zag er frisser uit dan gister. Een teken dat we eerder moesten beginnen. Quinten wou ook heel graag douchen hier maar de mensen van de dichtbije refugio lieten dat niet toe. Quinten zei geïrriteerd dat we onszelf en onze kleding dan maar gingen wassen in een beekje, en daarna vertrokken we. 

We begonnen met wandelen en niet veel later kwamen we iemand tegen die de hele trip zou veranderen, Yohan. Hij droeg een rugzak die hem echt op een schildpad liet lijken, alsof hij een huis op zijn rug droeg. Hij had nog een camera op z'n borst en een drone bij zich. Als ik overpacked was dan zou ik niet weten hoe je hem moest noemen. We hadden wat smalltalk en hij vertelde ons ook dat hij een brandweerman was in Toulouse, en over de vele branden die er door klimaatverandering zijn.

In het begin was het gewoon snelle smalltalk waarmee we af en toe spraken, maar we bleven steeds op hetzelfde tempo lopen en begonnen op hetzelfde moment te pauzeren. En zo ben je opeens met z'n drieën. Maar hoe langer hij meeliep, hoe meer comfortabel hij was.

We kwamen aan bij refuge la Balme en er gingen een aantal dingen mis. Quinten wou naar het toilet maar het stonk heel erg en er was geen dak, dus er blies constant wind naar binnen. Quinten zei dat hij nog wat toiletpapier op de bril wou zetten voor een beetje beschaving maar dat lukte niet door de wind. Wat er nog meer misging is dat Yohan helemaal kapot was, blijkbaar begon hij deze dag ook in Les Contamines, waar wij die pannenkoeken aten gister. Hij had al een hoop onder z'n riem vandaag.

Hij zei dat hij niet verder kon, wou hier kamperen in de buurt van deze refuge. Maar we motiveerden hem. Het was ook alleen nog 2 of 3 uur afdalen dus het was niet het zwaarste. Hij kwam mee. Het afdalen vond ik ook het leukst. Je gaat sneller en het voelt minder als zware cardio, het werkt alleen op je knieën en gewrichten. We kwamen onderweg naar beneden ook een gigantische kudde schapen tegen, een herdershond en een ezel liepen mee.

Leuk, maar beneden kwamen we aan op het terrein, en mijn grootste nachtmerrie op vakantie. Nederlanders. Op een camping. Tent opgezet en ff snel een pizza naar binnen gehaald met z'n drieën.

We kwamen er in de avond ook achter dat onze eieren begonnen te rotten, voor niks meegesjouwd dus. We hebben ze weggegooid. Er waren ook kippen hierbeneden bij de camping, dus ik voelde me wel schuldig voor ze, alsof de eieren van hen kwamen. Vervolgens  is het de hele avond superhard gaan regenen, waarschijnlijk als straf van de kippen. Tot het punt dat het in onze tent lekte.

Italië en knieblessure

Vanaf hier ging alles een beetje bergafwaarts, alhoewel de dag straks begint met de berg op te g aan. Maar goed, we werden wakker na de zieke storm en moesten al het water van de tent af krijgen voordat we hem opvouwden. Door Yohan werden we ook voor het eerst een beetje op tijd wakker.

Quinten wou ook alweer heel graag douchen. Maar we werden afgewezen, hij zat nog heel erg hard te discussiëren met de medewerkers. En alle betalende bewoners leken echt geïrriteerd. Alhoewel ik wel gewoon m'n powerbank kon opladen hier, dus ik was tevreden.

We pakten op en maakten ons klaar. Yohan was erg gehaast en wou een inhaalslag maken, hij wou dat we op een goed tempo gingen lopen. Bij het begin was er ook een bordje dat aanduidde waar we waren, en Yohan zat ons hier uit te leggen wat we gingen trotseren. 

We liepen hierna door het mooie landschap met een solide tempo. Veel mensen (waaronder Rytis) nemen bij dit deel een bus, maar je kunt ook door de vallei lopen. Meer dan de moeite waard.

We klommen steil omhoog. We kwamen langs een refugio waar we wel konden douchen, maar dat kwam niet handig uit aangezien we gewoon door moesten pakken. We gingen straks toch weer zweten, dus gewoon maar overgeslagen. We gingen hier wel eten en voor het eten was ik mijn airpod kwijtgeraakt achter het bankje waar we zaten. Ik zat hem de hele tijd te zoeken en in de grond te graven rond dat bankje, uiteindelijk wel gevonden.

Het was rond 12 uur en we gingen door, de zon stond dan op zijn hoogste punt dus we moesten rustiger bewegen. We hadden een soort van techniek ontwikkeld om te bewegen als de wolken boven ons hingen, alsof dat iets ging helpen. Aan de top van de berg zit de grens tussen Italië en Frankrijk. We gingen hierboven even chillen, waarna ik bijna m'n hoed kwijtraakte door de sterke wind.

Daarna wat afdalen, we hadden al de hele dag geen internet en na een poosje afdalen kregen we dat, dus ff een pauze om alles te checken. Na een tijdje ging het wel mis tijdens het afdalen, ik ging iets te snel en mijn knie gaf het op. Ik voelde een vreemde pijn bij elke stap en besloot het gewoon te negeren en niks te zeggen. Ik wou niet dat ze zich zorgen gingen maken. Ik wist ook dat het niet ideaal was met 5 dagen over op de planning.

We passeerden nog een verlaten gebouw en hebben er ff in gekeken uit nieuwsgierigheid, maar iets later kon ik het niet meer hebben en vertelde ik het aan Quinten en Yohan. We hadden nog wat sporttape over dus even kijken of we daar wat mee konden.

Alleen wisten we niet hoe je dat moest tapen, ook na het kijken van tutorials. Toen kwam er gelukkig een groepje Oost-Europese jongeren langs, en één van hen zag ons struggelen, dus hij besloot mijn knie te tapen. Hele rare formatie om te tapen en ik zou dit nooit voor me leven goed kunnen doen. Een belangrijk detail: de guy die mijn knie tapte had een felgroene rugzak. Maar met dank aan hem pushten we weer door. Hun leken ook ervaren en vlogen ons voorbij, op een kaarsrechte weg. 

Maar dat werd al gauw verstoord door een gestreste gast die ons inhaalde, zijn telefoon was ook leeg. Hij vroeg me of ik een nummer kon bellen, hij was zijn groep kwijt. Ik vroeg hoe zijn groep eruitzag en hij zei dat een van hen een groene tas had. Bingo, hij hoorde bij die guys die me hielpen. Ik zei tegen hem dat ze waarschijnlijk ook naar de kampeerplaats gingen waar wij heen gingen, aangezien ze diezelfde richting in liepen.

Het werd donker en Quinten begon het ook te begeven, hij liep steeds verder achterop. Vanwege een pijn in zijn voet. Yohan nam de leiding en bleef doorzetten, hij kwam ook als eerste aan op de camping. Ik kwam wat later aan en Quinten wel een tijdje na mij. Maar er was heel groot nieuws, we mochten eindelijk douchen. Ik behandel dit nu als een big deal, maar dat was het ook voor ons in het moment. We hebben ons sinds onze aankomst in Genève niet in een normale douche gewassen. Dit was misschien wel het meest euforische wat we ons gevoeld hebben in de hele trip, ook al was deze dag echt best kut en hadden we wat tegenslagen, hadden we toch 1 grote overwinning die het goed maakte.

Ze hadden hier ook een restaurant bij de camping. De ober was een Marokkaan, ik ben een Tunesiër dus we gingen wat kletsen. Er stond hier geen tonijnpizza (mijn favoriet) op het menu, dus ik vroeg of hij een beetje aan de touwtjes kon trekken en hij regelde het. Iets wat ik niet voor lief moet nemen.

Dit vond ik echt de beste en slechtste dag van de trip, eindelijk schoon, na alle ellende, laatste paar uur van de dag apart, mijn knie deed pijn, Quinten die aan het verkreupelen was. We sliepen die nacht lekker laat na onze douche, en de dag erna was het plan om wat te rusten aangezien onze lichamen echt op waren. Voordat ik naar bed ging kwam ik die guy nog tegen die zijn groep miste, hij zat met z'n vrienden aan de alcohol. Het kwam uiteindelijk goed.

Grootouders en watermeloenen

We hielden ons aan onze belofte en sliepen uit. Op de camping was er ook een soort van farmers winkeltje met streekproducten zoals rauwe melk, croissantjes en Gatorade. Ik kocht het om te taste-testen samen met Yohan. Hij vond dat het "tastes like shit", met zijn dikke Franse accent. Ik had daarnaast croissantje met perzik en Quinten haalde rauwe melk.

Yohan ging nog ff in de zon liggen en trok wat dames aan van een wat oudere leeftijd, en ik en Quinten gingen nog douchen, onze kleding wassen in de wasmachine en drogen in de zon. De faciliteiten hier, oprecht insane, kamperen met alle toeters en bellen. Even later vertrokken we richting Courmayeur, een relatief groot ski/hike-dorpje. De Italiaanse counterpart van Chamonix. We wouden daar ff wat exploren, en ijs eten, en daarna iets doorzetten. Maar het ging echt een kort dagje worden.

We liepen daardoor ook meestal over wegen en bruggen, wat best redelijk gevaarlijk was maar goed. We kwamen onderweg bij een supermarkt en gingen daar wat dingen kopen. Wet wipes en een zak chips, Quinten een pakje vlees. Je ziet gelijk wie er gezonder leeft. En Yohan kocht ook nog een flesje cola. Hij legde me ook uit waarom het merk Bonne Maman, goede moeder heette, daarna kochten we alle 2 honing. We gingen snacken in het parkeerterrein van de supermarkt, en ik en Yohan proosten onze honing en dronken het op.

Even later kwam er een ouder echtpaar de winkel uitgelopen, met een winkelkar met iets van 12 watermeloenen. Ze brachten die naar hun auto maar die gingen ze er nooit allemaal in krijgen en vooral niet op hun leeftijd. De enige kassière kwam naar buiten en sloot de winkel om hen te helpen. We moesten er wel om lachen.

Aangekomen in Courmayeur gingen we op een terrasje zitten om wat te drinken en raakten we aan de praat met een Nederlandse opa en oma. We hadden het over onze tocht en ook dat we een beetje geblesseerd waren, ik bij mijn knie en Quinten in zijn voet. Quinten ging door hun advies steunzolen halen, die hij tot de dag van vandaag nog steeds gebruikt. Ik werd geadviseerd om een kniebrace te kopen. Ik ging naar de apotheek en kocht het verkeerde, een soort van rare tape. Die opa was een beetje geïrriteerd door de medewerkers van de apotheek die hij ons had aangeraden. Dus hij kwam met me mee en vertelde hun wat ik nodig had. Hij zei iets van “associazione rek”, betekend uitrekbaar tape ofzo. Met dank aan hem heb ik nu wel deze kniebrace die ik nog altijd gebruik voor hikes.

Nou nog wat ijs eten, winkels gecheckt en doorgaan. Ik en Yohan hebben ook wat memes gedeeld en we moesten lachen onder het genot van ijs. Ze hadden hier echt veel winkels van grote merken zoals Patagonia en North Face. Maar het kwam neer op windowshoppen.

Nou doorgaan, want er was niet veel over van de dag, we moesten nog raken aan de andere kant van de stad om daar een kampeerplaats te claimen. We liepen en ik en Yohan hadden het over onze gedeelde interesse over anime. Tijdens dat begon Quinten echt in elkaar te zakken. Hij kon niet meer, en het was niet eens zo veel lopen vandaag, we mikten op misschien 2 of 3 uur lopen. Hij nam de bus naar de volgende camping en ik en Yohan moesten nog een uur.

We liepen eerst op een normaal tempo maar deze gast begon te rennen, met zo'n rugzak. Hij was echt niet goed. De Nederlandse opa en oma waren ook op deze camping en Quinten had ze al gevonden toen hij eerder aankwam op de camping. Ze gaven hem nog een medicijn dat ze hadden, volgens mij was het pseudowetenschappelijk maar het heette Arnica.

We aten die nacht nog wat pizza en sloten af. Rustdagje was toch wel wat hectisch geworden en op dit punt maakte ik me echt wel heel erg zorgen om Quinten, we moesten nog echt een groot deel lopen. We waren nog geeneens op het halfpunt van de tocht.

Overleven en grotten

De dagen vanaf nu voelden echt als een pelgrimstocht, want we gingen volledig in overlevingsstand met het enige doel voor ogen: het afmaken van de tocht.

In de ochtend "vond" Yohan een deksel van een jetboil. Dit was na het inpakken van zijn tas, en hij wou niet checken of deze van hem was, dus hij nam hem gewoon mee. Quinten begon deze dag iets eerder dan ons want hij wou een voorsprong in het geval dat hij weer achter zou lopen. Hij vertrok en wij volgden hem een halfuurtje later.

We gingen weer hard omhoog en niet veel later kwamen we Quinten weer tegen, dus de voorsprong was best kortgeleefd. Daarna werd ik gestoken door een horsefly, ik schrok me dood want ik dacht dat het een wesp was en ik heb echt een hekel aan die beesten. Maar dat was het gelukkig niet. Ik moest die horsefly ook echt uit me trekken. Dat was naar.

We kwamen aan bij de eerste refugio van de dag en gingen lunchen. We kwamen een schattige hond tegen en ik hit hier dag 200 op Duolingo. Yohan ging gewoon zijn eigen noedels eten en ik ging voor een chocolademelk. Ik dacht dat dit een normale chocomelk ging zijn maar dit was op z'n Italiaans. Blijkbaar maken ze dat super dik en romig, het is echt meer gesmolten chocola dan chocolademelk. Ik nam erna nog wat Pringles en Yohan zei aan tafel echt hoe "cooked" we waren. We moesten nog mega ver lopen en we waren totaal niet op schema. Je zag bij hem in zijn gezicht dat hij de achterstand niet kon waarderen.

We begonnen daarna weer met lopen en Yohan zei dat we hier op de halfway point waren, of zoals hij het zelf noemde, “the point of no return”. Wat betekende dat als we toch moesten stoppen met de tocht, we hem net zo goed af konden maken. We kwamen hier kort daarna ook een heleboel koeien tegen die het pad aan het blokkeren waren, maar ze waren beleefd genoeg om uit de weg te gaan. Wel lief.

Yohan begon weer zijn klassieke move te doen van te veel vooruit te lopen, en ik liep een beetje vooruit op Quinten, aangezien hij nog last had van zijn voet en ik eigenlijk amper pijn leed vanwege die kniebrace.

Even later kwam ik een Zuid-Koreaanse man tegen die midden 40 was, en ik raakte aan de praat. Hij heette Chungki. Ik zei tegen hem dat ik volgend jaar naar Korea ging voor een overstap naar Japan, ik zei dat ik ongeveer 30 uur in de stad had. Hij zei dat dat echt niet kon en dat ik minimaal 2 weken nodig had voor alleen Seoul. We deelden nummers uit voor als ik ooit hulp nodig had in Korea en hij zei dat hij dochters had van mijn leeftijd, en ik vatte het een beetje op alsof hij me probeerde te regelen voor zijn dochters maar ik zou het niet weten.

Chungki raasde me voorbij en ik zag hem in de verte verdwijnen met zijn blauwe shirt. Om 5 uur raakte ik op het hoogste punt van de hike, en ik besloot hier op Quinten te wachten. Gelukkig duurde dat niet lang. We waren weer samen, we maakten een plan om echt hard naar beneden te gaan, want we wouden gewoon aankomen bij de refugio en chillen.

Onderweg naar beneden kwamen we een groep schoolkinderen tegen die op schoolreis waren. Best een hardcore schoolreis als je het aan mij vraagt. Ik zag nog wat schattige marmotten onderweg en het uitzicht was echt fenomenaal.

Het werd maar later en later en onderweg in het afdalen zagen we een berghutje, we dachten dat we hier wel snel avondeten konden regelen, en dat kon. We hadden hierdoor ook weer wifi dus echt perfect. Maar toen kwamen we Rytis tegen, hij sliep hier. Hij was ook met zijn vriendin. We haalden hem weer in, want hij sliep hier. We hadden nog bijgepraat over hoe kapot we waren. We vonden het ook echt insane hoe we hem inhaalden. Hij had een kleinere tas, geen tent en nam zelfs nog de bus een paar dagen terug. We passeerden hem, zonder enige ervaring, en hij was rond de 30. We hadden tijdens het gesprek ook een beetje het vermoeden dat hij jaloers was. Maar ja, wie weet wat we hieraan overhouden.

We waren helemaal naar beneden afgedaald en kwamen op de weg, waar we richting de refugio moesten gaan wat ongeveer nog een uur tot anderhalf ging duren. We kwamen hier ook een Amerikaanse gast tegen die langs de snelweg verstopt in de bosjes zat te kamperen. Hij had ook een vriendin die er ietsjes te jong voor hem uitzag, maar goed. Ieder zo z'n ding. Hij zei daarna ook met volle trots dat hij schijt had en niet ging betalen voor een kampeerplek.

We kwamen aan en Yohan was er. We gingen douchen en onze powerbank opladen in de gedeelde ruimte van deze camping, alleen begon daar opeens een groepje middelbare scholieren mega luid een liedje te zingen. Gek, maar ja, gewoon gaan slapen. De volgende dag gingen we er weer vroeg uit.

Door Yohan, want hij vond dat we echt tempo moesten maken. We pakten alles in en liepen door. We waren op dreef, wat echt meewerkte was dat een groot deel van wat we liepen in de ochtend bebost was en dat we gewoon schaduw hadden van de bomen. Onderweg kwamen we een soort van Nederlands stel tegen waarmee we smalltalk hadden. Namen hadden we niet uitgewisseld maar de guy kwam uit Zweden en de meid kwam uit Nederland, maar studeerde in België, waar ze dus die Zweed had ontmoet. Die Zweed had ook echt de meest zieke botstructuur ooit, echt een kaaklijn waar je U tegen zegt. Ik weet niet hoe Nederlands dat Nederlandse stel dan is maar het was gezellig.

We kwamen ook een vette grot tegen op de route dus we moesten ff ontdekken. Wat me meteen opviel was hoe koud het hierbinnen was. We liepen er uit en het was weer super heet. We moesten heel steil omhoog, maar we raakten eindelijk in het Zwitserse dorpje Champex, met een heel groot meer.

Het voelde gelijk echt als een resort hier, dure supermarkten. We gingen een restaurant in en aten fish and chips. Heerlijk. Ergens rond hier kreeg ik wel het gevoel alsof ik en Quinten met onze onervarenheid Yohan aan het vertragen waren. Hij ging echt zo veel harder dan wij, en hij trok ons echt met zich mee. Maar gelukkig liet hij het nooit merken, hele vriendelijke en speelse guy. Misschien zat dit gevoel in mijn hoofd.

We kwamen aan bij de kampeerplek, het was een goeie plek. We kwamen toevallig dat stel weer tegen, ze sliepen hier ook bij ons op de camping. Leuk, we gingen eten en Yohan gaf me een van zijn noedels. Yohan zat ook te klagen hoe die guy haar koos, hij vond haar te mooi voor hem. Gezonde Franse jaloezie ofzo.

Zwitserland en opgeven

Deze dag begon toevallig ook vroeg, en door een bebost gebied. We kwamen een koe tegen, maar het voelde echt als een redwood bos. Er waren ook heel wat watervallen. Ik zag vervolgens een guy tegen me in lopen en hij droeg een Nederlands voetbalshirt, ik zei iets van: "ook een oranje supporter?". Hij keek me raar aan. Ik zei huh. En hij zei dat hij alleen Engels praatte en niet van Nederland was. Dat hij gewoon dit shirt had gevonden in een winkel. Oeps.

We raakten weer apart. Dit keer, voor de verandering, was ik achterop met een redelijke afstand, en Quinten en Yohan waren voorop. Ik raakte gewond en begon te bloeden uit m'n vinger. Quinten had gelukkig een middeltje om dat te stoppen, dus ik appte hem. Hij zou op me wachten. Maar dit gaf Yohan een te grote voorsprong. Vanaf dit punt hebben we hem ook niet meer gezien. We hielden nog contact, en ik spreek hem nog best vaak via sociale media. Oprecht een once in a lifetime vriend.

We liepen door en ik en Quinten hadden massief gegeten bij een gebergte genaamd col de la forclaz. Ik had misschien de beste pasta van mijn leven, Quinten had een burger. Daarna hadden we nog taartjes gegeten. Dit toont weer hoe Yohan echt een soldatenmentaliteit heeft en wij een luilakkenmentaliteit.

We hadden wel beef met de medewerkers hier, we vroegen echt 15 keer of we afgerekend konden worden maar het werd maar niet gedaan. Ik dacht zelfs misschien aan dine en dashen, want als hun het zo vaak vergeten om ons af te rekenen, gaan ze ook vergeten dat we er waren, toch? Maar Quinten was er fel op tegen, principes.

Tijdens het eten checkten we het weer en maakten we een plan, het ging morgen heel erg regenen, vroeg in de ochtend tot in de middag. Als we de Tour du Mont Blanc-route gingen volgen, moesten we kamperen op best wel een hoge altitude. Als we dan naar beneden moesten met het natte weer, ging het niet goed aflopen. We hadden nog een paar dagen terug met Yohan besproken vanwege het weer om misschien de hele avond door te halen en te gaan wandelen in de avond, maar dat hadden we uiteindelijk niet gedaan. Ik was er wel echt fel op tegen, want dit is oprecht hoe mensen doodgaan.

We besloten niet de traditionele TMB-route te volgen. We waren toch al 85% klaar, we waren op, we waren onervaren en het weer zat tegen. Dus we besloten via de weg naar een kampeerplaats te gaan. Ik hield appcontact met Yohan en hij zei dat hij de route wel ging volgen, ook met dit weer, hardcore.

We liepen via de weg en namen zieke risico's. We zijn bijna meerdere keren aangereden door Porche’s, moesten aan een brug hangen om een stuk te passeren, en dit was echt een andere tak van gevaar dan wat we morgen zouden hebben meegemaakt. Tijdens een rustpauze hadden we nog een hotel geboekt in Chamonix, want we waren 1 dag eerder klaar dan gepland met de TMB. We namen een hotel met een sauna, goed voor recovery ofzo.

We liepen door de Zwitserse grens en terug de Franse in, we maakten ff een selfie. En pakten door. Het werd namelijk al donker en het is asociaal als je zo laat aankomt bij een kampeerplek.

We kwamen te laat. De vrouw die er werkte was best geïrriteerd, maar ze hielp ons. We zetten onze tent op en het bezonk me: dit was ons laatste dagje kamperen. Ik was er zo klaar mee. De dunne foampad, de niet-isolerende slaapzak. Eindelijk een bed, ik kon het al proeven.

We hadden in de avond nog ruzie met een oudere man, want we waren in de gedeelde ruimte gaan zitten om onze telefoons en powerbank op te laden. Iemand vond dat we te luid waren, oude zuurpruim.

Regen en anticlimax

's Ochtends regende het nog steeds en we konden niks doen behalve wachten. Yohan appte dat hij niet naar beneden kon omdat het te glad was, dus onze keuze was misschien wel de betere. Het stopte heel even met regenen en we zagen dit als een kans om alles in te pakken en te vertrekken.

We liepen langs dorpjes, aten bij cafeetjes en moesten zelfs door een verlaten snelwegtunnel. De regen kwam weer terug en we moesten onze poncho's gebruiken. Het regende echt zo hard, niet normaal. Zelfs onder een boom konden we onze telefoon niet gebruiken want elke keer als dat zo was goot er gewoon liters water op. Alsof we onder een douche stonden.

We kwamen steeds in bewoonde delen en de regen begon ook te stoppen, echt een teken. We deden onze poncho's uit en kwamen eindelijk bij het startbord aan. En eerlijk gezegd, in het moment voelde ik me niet voldaan. Geen hype of overwinningsgevoel, dat was het? Ik heb mezelf en Quinten kapot gemaakt om helemaal verwoest bij een bordje te staan. Achteraf paste dat wel bij de hele trip, we gingen hierna snel naar ons hotel.

Ik kocht voor mezelf nog een cadeautje in Chamonix, een gele Patagonia pet. We aten nog wat lekker avondeten, fish and chips, de safe optie voor een moslim.

Einde en relaxen

De laatste dagen waren puur afkoelen en recovery. We hadden de dag erna nog gewinkeld en shoarma gegeten. Daarna gingen we naar Annemasse, we hadden daar een Airbnb. Met een bubbelbad. We hadden nog wat butter chicken besteld en keken Lego Batman. We gingen nog naar buiten, drinken halen en kwamen bij een Marokkaanse winkel, hij sprak toevallig ook Nederlands en heeft er een tijdje gewoond. Kleine wereld, voel me wat meer thuis.

Volgende dag gingen we naar Genève, terug naar huis. We hadden wat tijd te doden, maar intussen werden we gescamd. Er kwam een vrouw die in het Arabisch vroeg om te helpen pinnen, ik dacht ik help haar gewoon, misschien dat ik haar verkeerd begreep. Ze bracht ons naar een pinautomaat in een winkelcentrum, en ze zei dat ik voor haar moest pinnen. Ik zei tegen haar dat ik even iets moest pakken aan de andere kant van het winkelcentrum, en ik zei tegen Quinten om mee te komen. Om de hoek, toen ze ons niet kon zien, zijn we gaan rennen door heel de stad. Ik voel me er achteraf gewoon een beetje zuur over, ik weet niet in welke situatie ze verkeerde om geld te vragen maar het kan niet goed zijn.

Eenmaal onderweg naar huis vroeg Quinten assistentie aan op de luchthaven, omdat hij zich zo kapot voelde. En het was wel ironisch, aangezien ik en Quinten elkaar hebben leren kennen bij onze bijbaan hier op Schiphol assistentie in 2022. We namen afscheid en we gingen naar huis.

Hoogtepunten en laagtepunten

Als ik erop terugkijk hebben we het laatste deel van de TMB echt verspild, maar het is niet alsof we wat anders konden doen. Ik heb permanent mijn knie beschadigd, we namen te veel troep mee. Maar je moet toch ergens beginnen, niet alles begint sterk en goed, en je moet het maar gewoon doen. Ik kijk wel met nostalgie terug op deze hike, de mensen die ik heb leren kennen waren heel aangenaam en het heeft de band tussen mij en Quinten getest, maar sowieso versterkt. Yohan was echt een gezellig figuur, Rytis waarmee we in een soort van nek-aan-nekrace waren. Die guy met die groene tas die me hielp, en gewoon gezellige mensen zoals dat stel en die Koreaan.

Ik zou dit niet zo overdoen, volgende keer veel meer voorbereiding. Dat soort toevallige ontmoetingen maken de trip wel waard.