Vlucht geboekt, 2 weken later ontslagen. Maar ik ging gewoon

€300 naar Amerika. Dat was de prijs die Huib me eind mei doorsute, en zulke bedragen richting de VS had ik nog nooit gezien. Binnen een dag hadden we geboekt, voor oktober: Amsterdam → Lissabon → Washington, en terug. Een plan hadden we niet. We wouden wel proberen hitchhiken of anders last minute een Greyhound bus te pakken. Een paar hostels in Washington en Philadelphia, een hotel bij New York, en verder zagen we wel.

Twee weken later hoorde ik dat mijn contract niet werd verlengd. Deed me eerlijk gezegd niks, een vrije zomer vond ik eigenlijk wel chill. Nul urgentie om iets nieuws te zoeken. Het plan bleef gewoon: besparen waar het kon. Maar achteraf het slechtste idee van de trip.

De heenreis

Op 16 oktober stonden we om half 6 al op Schiphol, optijd afgezet door de moeder van Huib. In het vliegtuig hadden we drie stoelen voor ons tweeën, ideaal om al onze spullen op te gooien.

Drie uur later in Lissabon, twee uur overstap, nog eens 8,5 uur vliegen, en om 15:00 landden we in Washington. Bij immigration mocht ik even mee met een border patrol officer. Willekeurige controle, zei hij. Ik denk eerder door mijn voor- en achternaam. Na een halfuur vragen van twee agenten mocht ik gaan. Ze waren vooral verbaasd dat ik alles voor twee weken in één rugzak had. Backpack only is hier blijkbaar geen ding.

Met de metro de stad in, overal van die enorme Amerikaanse trucks. In plaats van naar ons hostel liepen we meteen de stad in: Washington Monument, het Witte Huis, en verder gewoon rondgedwaald. Het werd snel donker en overal hing Halloween-versiering. Ze nemen dat hier echt serieus.

Eenmaal in het hostel snapten we meteen waarom het 25 euro per nacht was. Veel van de lokale daklozen sliepen hier ook, en kluisjes waren er niet. Dus maar hopen dat onze spullen bleven liggen. Vroeg naar bed, morgen om 7 uur eruit.

Walmart en protest

De volgende dag stonden we vroeg op voor iets waar we ons oprecht op verheugden: de Walmart. Geen idee waarom, maar voor ons niet-Amerikanen voelde het als een bucketlist-item. Die oneindige gangpaden die je alleen uit Amerikaanse vlogs kent. Larger than life.

Hij lag ook echt in the middle of nowhere, diep in de suburbs. Hier kreeg ik voor het eerst zoiets als een culture shock. Al vind ik die term op zich een beetje cringe, alsof je niks gewend bent en nooit iets opzoekt over waar je heen gaat. Maar goed, dit kwam in de buurt. Vooral hoe politiek alles is. Ieder huis, elke autosticker, elke kleine zaak laat wel zien op welke partij ze stemmen. Op basisscholen hingen zelfs tekeningen tegen Trump. Ik dacht altijd dat mijn telefoon me een vertekend beeld gaf, maar deze mensen leven echt zo.

Voor een minder politiek geladen iets: wat me positief verraste waren de eekhoorns. Mijn camera stond er vol mee. Ik zie ze in Nederland toch net wat minder.

Rond 15:00 wouden we door naar Philadelphia. Hitchen had geen zin, er zat nog een hele stad tussen (Baltimore), dus dat werd hem niet. We kwamen aan toen de zon onderging. Vanaf een of andere random parkeerplaats moesten we naar ons hostel lopen, en daar viel me wat op. Er werd hier amper rekening gehouden met voetgangers. De stoep hield soms gewoon op, nauwelijks verlichting, vier rijbanen dwars door de stad. Na al die uren Not Just Bikes snapte ik eindelijk waar die frustratie vandaan komt.

Gelukkig hadden we een hostelkamer voor onszelf. En een douche, niet voor onszelf maar ook wel nodig. Elke verdieping was hier vernoemd naar een Rocky-film; wij zaten op drie, dus bij onze verdieping hing Rocky III. 's Avonds nog een willekeurig kiprestaurant in gedoken en wat inkopen gedaan. Verder niks, gewoon bijkomen.

De ochtend erna geen Walmart-ontbijt maar een echte Amerikaanse diner. Pannenkoeken en blueberry wafels, precies zoals je je voorstelt: megagroot en superzoet.

We liepen door de suburbs van Philadelphia, en ook hier weer overal politiek, zelfs op scholen. Daarna naar Rocky. Het standbeeld, niet de echte. Als je de films hebt gezien moet je hier gewoon geweest zijn.

We zaten net lekker in de zon bij een fonteintje toen Huib online zag dat er een groot nationaal protest was, het No Kings-protest, tegen Trump. Op 2700 plekken tegelijk, en toevallig ook hier in het centrum. "Begint over een halfuurtje, we kunnen er voor de grap heen." Sure, een Amerikaans protest leek me wel wat.

De opkomst was enorm. Het leek bijna een verkleedfeestje, en het viel me op hoeveel ouderen er waren, weinig jongeren. We liepen een stukje mee en schreeuwden mee voor de Amerikanen. Best gek, mijn eerste protest ooit, op mijn 21ste, voor een land waar ik niet eens woon.

We hadden Philadelphia wel gezien, dus we pakten de Greyhound wat eerder naar New York. Ik was oprecht excited. Door al die films voelde het alsof je de stad al kent. In de bus zagen we de skyline al in de verte, echt insane. Maar er stond ons nog wat te wachten.

Goedkoop is duurkoop

Om te besparen sliepen we in Secaucus. Niet buiten de stad, buiten de staat. Zo'n 30 tot 40 minuten met de bus vanaf Manhattan. En dan het hotel, maar daar kom ik zo op.

We kwamen met de bus New York binnen en werden meteen overvallen door het geluid en de drukte. Eerste missie: een metro pass. 30 euro voor een week onbeperkt, met een leuk pasje dat je als souvenir mag houden. Prima deal. Alleen kwamen we er daarna achter dat elke rit van New York naar Secaucus 7 dollar was, 14 retour. Voor zeven dagen tikt dat lekker aan, plus elke keer die eindeloze busrit.

Toen het hotel. Uit de reviews wisten we al dat het niet het schoonste zou zijn, maar hoe erg precies, dat merk je pas in het echt. Het lag zo langs de weg dat er geen normale stoep naartoe ging; we moesten eerst willekeurige mensen vragen waar het was. Vanaf de bushalte liep je eerst een heel parkeerterrein over, dan achterlangs een paar restaurants, en dan stond je voor een muurtje van een meter twintig. Daar moest je overheen klimmen, of via een krat die iemand ooit als geïmproviseerd trapje had neergezet. Daarna wéér een parkeerterrein, langs de snelweg, en dan pas het hotel. Twee keer per dag deden we dit.

Binnen was het niet veel beter. De lift naar twee verdiepingen deed er bijna een minuut over en overal hing een oude rokersgeur. We dumpten onze spullen en gingen meteen weer de stad in voor de flashing lights.

Het echte probleem kwam pas later: terugkomen was elke keer een ramp. Secaucus lag zo ver dat je van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat in New York moest blijven. Even bijkomen van die overvolle stad zat er niet in.

De big apple zelf

Als first timer viel New York me vooral mee door Central Park. Je beseft niet hoe groot dat is tot je er staat; uit films en series krijg je dat gewoon niet mee. En het is zo levendig: overal honkbalvelden, joggers, families die er een dag van maken. Voelde echt levend.

In Brooklyn werden we op een gegeven moment aangeklampt door een vrouw, op een leuke manier trouwens. Ze bleef vragen of we meegingen drinken. We zeiden steeds nee. Volgens haar leek Huib op een stoner en waren we hier sowieso alleen om "to get girls". Ze bleef er grappen over maken tot ze uiteindelijk gebeld werd.

Het mooiste was Gantry Plaza Park, met een ziek uitzicht op Manhattan bij zonsondergang. We gingen zitten en genoten. Tot een paar bankjes verderop twee mensen besloten intiem te worden. Raar, maar grappig.

De laatste dagen viel ons wat op: we zaten onder de rode plekken. De matrassen waren tijdens het schoonmaken steeds omgewisseld, en Huib had opeens een heel ander matras, met meer plekken dan ik. We dachten er toen nog niks van.

De terugtocht

Terug naar Washington ging met de Amtrak, en die vertrok pas om 19:00 terwijl we 's ochtends al moesten uitchecken. Dus de hele dag tijd doden. We begonnen in Central Park met een ijsje en wat vogels kijken, maar we wilden vooral rust, dus we doken een bibliotheek in. En eerlijk, ik was onder de indruk hoe schoon en stil het was. Dat soort common spaces mogen we in Nederland ook wel wat meer hebben.

De trein zat propvol. Huib en ik konden geen stoelen naast elkaar vinden, dus ik belandde naast een willekeurige Amerikaan. Op dat moment besefte ik iets vervelends: we hadden geen bevestigingsmail van ons hostel in Washington, en geen idee of we er rond middernacht überhaupt in konden. Bellen lukte niet, dus ik vroeg de guy naast me of ik zijn telefoon mocht gebruiken. Mocht.

Daarna raakten we aan de praat. Hij vond het best kut voor ons, en vooral bizar hoe budget we reisden, slapen in Secaucus in plaats van New York. Hij bleek in de filmindustrie te zitten en deed nu Broadway-shows, vandaar de trein. We hadden het over films, politiek, van alles. Dit soort gesprekken zijn voor mij echt het leukste van reizen.

Ondertussen bleef ik gestrest. We kwamen heelhuids in Washington aan, nog steeds zonder idee of we een bed hadden. Het was al 00:30, de bus kwam maar niet, dus toch maar een uber van 15 euro. Tijdens die rit besefte ik het: de bevestigingsmail zat gewoon in mijn spam.

Om 00:50 een hostel binnenvallen is behoorlijk asociaal, maar tot mijn verbazing was iedereen nog wakker. Een Braziliaan verwelkomde ons alsof het niks was. We kozen snel een bed, ik die bij het raam. Slechtste nachtrust van de trip: ik lag onder de ventilator, die de hele nacht bleef tikken. Om 10:30 werden we wakker, een halfuur voor checkout.

Kapot en weer met de tassen op pad. Ontbijt werd McDonald's, niet bepaald het beste wat je kan vinden. We moesten tot 18:00 zien te overleven en het was pas 12 uur. Dus maar naar een standbeeld van George Washington, nog een ijsje. Ik wou echt graag naar het lucht- en ruimtevaartmuseum, maar dat was dicht door de government shutdown. Zonde.

's Avonds de vlucht terug, 13 uur, geen oog dichtgedaan. Plus zes uur overstap in Lissabon. Bij het plannen klinkt zoiets leuk, in het moment ben je gewoon kapot. Toch kocht ik een zwembroek bij de Decathlon en ging zwemmen; Huib had geen zin, maar ik had die douche echt nodig. We zagen nog wat van Lissabon, kleurrijke huisjes en trams, en om 17:00 weer richting luchthaven.

Om 20:00 landden we op Schiphol. Ik was helemaal op. Huib en ik namen een super emotioneel afscheid. En thuis besefte ik nog iets: we hadden waarschijnlijk bedbugs meegenomen uit dat kuthotel. Ik had per ongeluk mijn jas op mijn bed gegooid, haalde die er meteen af en propte alles in vuilniszakken. Ik appte Huib dat hij hetzelfde moest doen, maar die had zijn kleding net in de wasmand gekieperd. Shit.

Na twee weken in angst leven kwamen we allebei geen enkel spoor tegen. Niet meegenomen dus, gelukkig. Al met al had ik die hele stress liever niet gehad en gewoon een paar honderd euro meer betaald. Maar ja, dat had ik niet, want ik was ontslagen. :P

Terugblik

Achteraf hadden we zo hard zitten budgetteren dat het uiteindelijk aan me begon te knagen. Het heeft meer gedoe opgeleverd dan het waard was, dat hotel in Secaucus, de eindeloze ritten heen en terug, vooral terug. En dat we niet eens zeker wisten of we in Washington een bed hadden.

Maar de leuke momenten waren er ook, en juist die manier van reizen maakte het uniek en iets minder vergetelijk. Ik zou het niet exact zo overdoen. Maar echt spijt heb ik ook niet.